Omgekeerde boosheid als relatieverpester

Het belangrijkste in relaties, zeker in de relatie ouder-kind, maar ook in onze relaties met vrienden, partners, familieleden en ook met onze collega's, is dat je je veilig moet kunnen voelen om jezelf te zijn, jezelf te uiten en grenzen aan te geven. Daardoor kun je jezelf in vrijheid ontwikkelen. Door die veilige omgeving weet je dat er no matter what wederzijds respect is, vertrouwen, ruimte en begrip, zodat je kunt ontspannen, je jezelf niet anders hoeft voor te doen en niet op je tenen hoeft te lopen, bang dat iemand je (weer) afwijst, kwaad doet, onderuit haalt, etc. Maar wat brengt die veiligheid nu in gevaar?

Wie is jouw bron van kwaad?

We kennen het allemaal wel. Je zit niet lekker in je vel, bent moe of geirriteerd, hebt wat zaken aan je hoofd en dan kruist net iemand op het verkeerde moment je leven of je kind of vriend doet net het verkeerde. Je frustratie knalt eruit en ook al lucht het ergens op, je voelt dat een en ander eigenlijk alleen maar erger is geworden. Maar je kunt je vinger er niet op leggen. De situatie herhaalt zich en zonder dat je er bewust van bent, wordt een ander opeens de bron van jouw kwaad. Als die ander nu eens normaal doet of uit je leven verdwijnt dan wordt alles beter, toch?

Hoe kan zelfliefde 2.0 je door uitdagingen heen helpen?

​​Hoe kun je ondanks de uitdagingen op je pad en de hectiek van alle dag bij jezelf blijven? De meesten zullen hierop reageren met: voldoende rust nemen, goed voor jezelf zorgen, lief zijn voor jezelf, goed eten, lekker sporten, meditaties doen of bijvoorbeeld lekker op de bank zitten met een theetje en een filmpje. Goed voor jezelf zorgen klinkt best logisch. De praktijk toont echter vaak wat anders. Vrouwen die zichzelf compleet voorbij rennen en in alle hectiek slechts een schim zijn van zichzelf, maar toch de schijn (willen) ophouden dat alles goed gaat. Omdat ze denken dat dat is wat men verwacht.

 

Hoe veel ruimte gun jij jezelf om te spelen?

Dit is misschien wel één van de meest gestelde vragen die je als ouder krijgt als je je kind uit school haalt: “Mag ik afspreken?” Vergezeld met een verwachtingsvolle vragende blik. Maar zodra je dan ‘nee’ zegt slaat die vrolijke hoopvolle energie om in een hartverscheurend gehuil of een driftig stampvoetend kind dat nog net niet zegt dat je echt de stomste ouder ooit bent. Met veel moeite sleur je je kind mee naar huis. En baalt ervan dat dit iedere keer weer zo'n ding is. Maar mis je hier misschien niet een heel belangrijke boodschap voor je kind, maar zeker voor jezelf?

Hoe je jezelf kan verliezen in opvoeden.

Met de komst van je kind(eren) komt je leven er heel anders uit te zien. Je zet vaak onbewust je leven on hold en wordt volledig dienstbaar naar je kind(eren). Dagritmes, eettijden, slaappatronen, alles wordt aangepast in het belang van je kind(eren). Je gaat misschien minder sporten, hebt minder sociale contactmomenten, de tijd met je partner wordt ook schaars. En dat alles gebeurt vaak nog zonder dat je er erg in heb. Je rol als ouder neem je serieus en je kinderen hebben je nodig. Maar is dit ook zo? En is dat boodschap juist dat je je niet verliest in de opvoeding?

De weg naar een vrij hart

Lief zijn voor jezelf klinkt vaak heel makkelijk. Als het goed met je gaat dan is dit ook vaak heel normaal en vanzelfsprekend. Als je lekker in je vel zit, neem je vaker je rust, je lacht meer, zorgt goed voor jezelf en bent in verbinding met jezelf en daarom ook makkelijker met de ander. Maar als er uitdagingen op je pad zijn en je bent uit balans, dan is lief zijn voor jezelf misschien nog wel iets dat je je voorneemt, maar uiteindelijk kom je er vaak niet aan toe, dan wel weet je niet hoe je dit onder deze omstandigheden moet doen. Waar komt dit door en hoe kun je wel de verbinding behouden en vanuit liefde reageren?

Wie geef jij de macht over jouw geluk?

Als het gaat om geluk dan weten de meesten wel dat je dit niet buiten jezelf moet zoeken. Alhoewel een stabiele en gezonde financiële positie, leuk werk, een fijne relatie en een inspirerende vriendenkring toch best wel meewerkt aan geluk. De vraag is daarvoor echter wel wat was er eerder, je innerlijke balans die deze externe omstandigheden aantrok of zorgde dat werk en die vrienden voor een positieve vibe in je leven? Vaak is beïnvloeden ze elkaar over en weer en versterken ze elkaar. Maar wat als je niet die ideale leefsituatie hebt. Wat als alles tegen lijkt te zitten? Hoe kun je dan nog gelukkig zijn?

Hoe ga jij om met spanning?

Als je lang in een vecht of vlucht houding hebt geleefd, dan heeft dit een effect op je leven. Als ik terug kijk op mijn leven, dan besef ik me steeds meer dat ik al van jongs af aan in een vlucht of vecht houding zat. Ik was alert, altijd op mijn hoede, en zelf als er iets leuks stond te gebeuren beschermde ik me toch voor de zekerheid met een muurtje om mijn hart heen. Vele malen was dit ook nodig, maar ook vaak niet. Het zorgde ervoor dat ik nooit optimaal kon genieten. Simpelweg omdat ik niet kon ontspannen. De vraag is echter hoe krijg je die spanning weg, hoe ga je van oprollen naar ontrollen?

Hoe ontrolt jouw leven zich?

Ik ben een groot fan van de film Vaiana. Een prachtige verhaallijn, die mij echt elke keer weer raakt. Want wie herkent het niet: dat gevoel, die innerlijke roep van je ziel, de wens om je hart te volgen, maar al die omstandigheden en mensen om je heen die je tegenhouden. En die innerlijke drang die als een knagend gevoel aan je blijft trekken. Je ontkent het en rent er misschien zelfs voor weg, maar op een dag kun je er niet meer omheen en wordt je 'gedwongen' je natuur te volgen en ontrolt het leven zich op een prachtige manier.

Waarmee vul jij je rugzak?

Je krijgt nooit meer dan je kunt dragen, maar wat als jij je verantwoordelijk voelt voor het geluk van anderen en daaronder gebukt gaat? En dus je rugzak eigenlijk gevuld hebt de bagage en vaak ook lasten van een ander? We houden vaak zoveel van iemand en willen dat diegene gelukkig is. Dus nemen we de verantwoordelijkheid op ons om daar ook voor te zorgen. Maar doe je daar goed aan en wie belast je daar eigenlijk nog het meeste mee? Lees hier de metafoor van he konijn dat de wereld droeg om jou en/of je kind hierbij te helpen.