Hoe je jezelf kan verliezen in opvoeden.

Met de komst van je kind(eren) komt je leven er heel anders uit te zien. Je zet vaak onbewust je leven on hold en wordt volledig dienstbaar naar je kind(eren). Dagritmes, eettijden, slaappatronen, alles wordt aangepast in het belang van je kind(eren). Je gaat misschien minder sporten, hebt minder sociale contactmomenten, de tijd met je partner wordt ook schaars. En dat alles gebeurt vaak nog zonder dat je er erg in heb. Je rol als ouder neem je serieus en je kinderen hebben je nodig. Maar is dit ook zo? En is dat boodschap juist dat je je niet verliest in de opvoeding?