Wie ben jij zonder je emoties?

Er rust nog steeds een soort taboe op je emoties tonen. Terwijl je juist het meest krachtigst bent als je in contact met je emoties bent. Kijk maar naar je kind hoe mooi, prachtig en krachtig hij is als het vuur eruit knalt, of als het verdriet met tranen vloeit, of wanneer hij van vreugde door de kamer danst. Het zijn die momenten waarop ik naar mijn kind kijk en nog meer voel hoe mijn hart overstroomt van liefde voor hem. Hoe ik geraakt en geinspireerd ik door hem word. Wat is dat toch dat we kwetsbaar nog steeds als zwakte blijven zien en hoe kun je dit omdraaien?

Waarop wacht jij? En aan wie vraag jij advies?

Er zijn altijd redenen te bedenken waarom je iets (nog) niet moet doen. En als deze redenen voortkomen uit angsten, onzekerheden, of ervaringen uit het verleden dan zitten ze als een verhaal vast in je onderbewustzijn. En omdat jouw energie bepaalt wat je aantrekt en dus ook de energie van die niet-ondersteunende verhalen, zul je vooral heel veel situaties en personen aantrekken die dit oude verhaal van jou bevestigen. Die meegaan in je excuses en je gedachten over waarom je nu nog niet je hart moet volgen versterken. Elke oude wijze die je vraagt wat je moet doen, zal antwoorden vanuit de connectie met zijn eigen verhalen. De vraag is dan ook waarop wacht jij om de sprong te wagen?

Wie ben jij?

We zijn nog steeds vaak geneigd om overspannendheid, depressie en burnout als een slecht teken te zien. Het brengt angsten naar boven, oordelen en vooral veel onzekerheid. Maar wat als we het kunnen zien als een uitnodiging om nog meer liefde in jezelf te gaan verankeren. Misschien is het de maatschappij die wil dat we vooral doorrennen en ons innerlijke leven negeren. Maar juist in je innerlijke balans ligt het antwoord voor jouw levensgeluk. Juist door naar binnen te keren kunnen we verder groeien in onze ontwikkeling. Als het leven je uitnodigt om de vraag 'Wie ben jij?' te beantwoorden, wat doe jij dan?

Wat is lief zijn voor jezelf?

"Dat kun je nu wel zeggen, maar ik heb geen idee wat het betekent! Dus ik kan er helemaal niets mee!" Zo eindigde mijn oudste onlangs ons gesprek en liep boos weg. Ik krijg de vraag ook vaker van mensen die mijn berichten, blogs of mailings lezen: "Wat is lief zijn voor jezelf en hoe doe je dat?"Laat ik vooropstellen dat ik geloof dat iedereen zijn eigen antwoord hierop zal moeten vinden. Want wat voor jou werkt helpt een ander misschien juist helemaal niet. En de gouden tip van de ander, doet bij jou misschien je nekharen rijzen. Wel geloof ik dat er één gemene deler is.

Wat als je het echt (even) niet meer weet?

Ik sprak gisteren met iemand over plotseling verlies en wat trauma met je doet. En hoe je ook vaak als je in een heftige periode zit onbegrip ervaart van je omgeving. En dat alle goed bedoelde adviezen je al snel teveel worden. Omdat het enige dat je hoort is: "Je moet dit en je moet dat" of "Doe dit of doe dat". Je staat gewoon letterlijk in de overlevingsstand en alle dagelijkse dingen die je op de automatische piloot doet gaan prima, maar als er iets even anders loopt dan slaat de paniek toe. Hoe kun je nu trauma echt verwerken?

Lief zijn voor jezelf is cruciaal

Vraag jij je wel eens af waarom je leven niet direct volledig verandert nadat je een nieuw inzicht hebt of bewust bent geworden van een belemmerend patroon? Neem je echt wel de juiste beslissingen, maar val je al snel terug in energie en is je motivatie ook weer ver te zoeken door tegenvallend resultaat? Lijkt het alsof je gewoon weer terug valt in dezelfde patronen en gedachten, en de belemmerende situaties zich maar blijven herhalen? Misschien is het dan belangrijk om te realiseren dat echte veranderingen niet in één dag plaatsvinden.